Previous month:
augustus 2010
Next month:
oktober 2010

september 2010

Goed zo, ga zo door!

Een pleintje, een jong kind op de wipkip. Haar oudere broertje – in de schaduw van de boom - probeerde haar over te halen mee naar huis te komen. Zijn bezorgdheid bleef nog even hangen terwijl ik de fiets aan het hek vastzette. Een afspraak binnen in het voormalige schoolgebouw met de medewerkers van de opvanglocatie voor jongeren. Er wonen er zeventien; op straat terecht gekomen om vanuit hier weer ergens aansluiting te vinden. Ook is er ruimte voor nog eens tien jongeren die alleen maar 's nachts komen. Een gebouw vol jonge levens met getekende verhalen van verdriet en hoop.

De rode deur zwenkte open. De lokalen zijn verbouwd tot een woon/eetkamer en boven tot slaapkamers. Moderne lampenkappen hangen boven de grote tafel. Zachte kleuren, een flatscreen en internetplekje. De vitrage filtert het zonlicht die door de hoge ramen schijnt. In het kantoortje zit folie op het glas, als bescherming. De medewerkers vertellen indringend over de dingen die gebeuren. Na afloop, op weg naar buiten, een meisje met krullen die ik direct herkende van de foto in het krantenartikel dat mij net in de handen was gestopt. "Hoi, dat ben jij" zeg ik tegen haar en wijs naar de foto. "Ja" zegt ze zichtbaar gestoord in haar gedachten. "Heb je iets aardigs gezegd tegen de mensen van de krant?". "Ja hoor, ik ben altijd positief" zei ze glimlachend en startte een gesprek met twee jongens op het pleintje. De drie koersten naar het centraal station. Het meisje op de wipkip was verdwenen.

Ooit liepen hier kindervoetjes in gesokte sandalen over de gangtegels en kraakten de treden van de grote houten trap onder hun gewicht. Leraren met versleten ellebogen in hun colbert of later in ribcorduroy broeken met hemden in houthakkermotief dronken hun koffie in de lerarenkamer. Een enkele pijp ruste in de door een vlijtige leerling in elkaar gefrunnikte asbak. Grijze klei in een ijzeren ketel en bordenwissers die hun krijt uitdampten wanneer er heftig mee werd gewist. Het helpende handje van nu was de geluksvogel van toen die met een houten liniaal de wissers buiten mocht leegkloppen.

Alles voor een stempel in je schrift: goed zo, ga zo door. Daar redden we het allang niet meer mee.