In de rij
Inzicht geeft uitzicht

“Orde en chaos”

Waarom weet ik nog niet maar een paar keer per week zetten de mannen die de vuilcontainers komen legen bij de locatie waar ik mijn kantoor heb, de lege containers voor het hek terug. Een hek dat toegang verleent tot de parkeerplaats en de binnentuin. Misschien is het desinteresse of zou het een verzetsdaad van de mannen zijn? "Zet maar lekker zelf je lege container terug, wij hebben hem immers al voor je geleegd." Ach, ik zet ze opzij en rij naar binnen. Waar zeur ik over.

Daar binnen is het terrein van een van de vijftig bewoners, laat ik hem Karel noemen. Karel heeft een meer dan normale aandacht voor de containers, hij is er druk mee. Waarmee is me niet helemaal duidelijk, ze moeten vooral recht staan geloof ik. Orde in de wereld van chaos. Karel houdt sowieso van orde. Hij trekt zo zijn eigen routes en groet mij meerdere malen per dag. Voor-voor en achternaam. Nooit los van elkaar altijd in elkaars verlengde, al komt hij me 10 keer tegen. Orde. Ons contact blijft tot deze stilzwijgende afspraak beperkt, al meer dan twee jaar. Totdat hij vorige week mijn kamer in kwam. Dat ik daar met iemand zat te praten was geen hindernis voor hem. Er was iets belangrijks. "Ik wil meer zakgeld, ik krijg maar € 20,-- en dat is natuurlijk veel te weinig", begon hij. Mij gesprekspartner die haar verbazing professioneel onderdrukte, bleef geamuseerd kijken naar het vervolg van gesprek. "Het moet omhoog naar € 40,--, er staat genoeg op de bank, dussuh..". Hij noemde de hoogte van zijn totale tegoed en lachte zijn tanden bloot toen ik hem vroeg of hij dat niet nodig had voor de aanschaf van een nieuwe auto. "Nee, dat is verleden tijd, vroeger had ik een motor", ik knikte begrijpend toen Karel er nog een onverwachte toevoeging bij deed. "En mijn vrouw is dood, dus, ja".

Met een dergelijk motief had ik geen rekening gehouden en beloofde hem zijn verzoek aanhangig te maken. Bij die lange van hiernaast" hoorde ik mezelf zeggen. Helemaal fout om mijn collega zo te duiden maar voor Karel was dat het signaal mijn kamer te verlaten. De deur dichttrekkend en mijn namen onder dankzegging voluit uitsprekend piepte hij "maak er dan maar € 45,-- van". Ik legde aan het eind van de dag een kladblaadje met de daarop met viltstift geschreven tekst: Karel € 20 --- € 45,-- op de kamer van mijn collega. De volgende dag liep ik 's middags door de gang, Karel spotte me en haalde zijn schouders omhoog. Ik bedacht me dat ik mijn collega geen verdere uitleg had gegeven behoudens een kladje op haar buro maar riep toch met vanzelfsprekende verzekerdheid: "Die lange zit boven, je kan het met haar bespreken". Aan het eind van de dag keerde ik terug, enigszins uit het lood van een bespreking in het stadhuis. Nog verdoofd van deze Alice in Wonderland ervaring, liep ik naar boven en keek recht in de ogen van mijn collega. Ze is inderdaad lang maar kort van stof. Het was geregeld met Karel en zij en de teammanager konden de lol ervan in zien. Gelukkig. Karel groette me die avond niet anders dan anders. Orde. Ik stapte in, draaide mijn raampje nog eens open (ook een Karel ritueel), wenste hem een fijne avond en zag voor het eerst een motorrijder in Karel, een zijspan denk ik.

Reacties