Zielig hè?
“Met mij”

Zeggenschap in stilte

Schuivende stoelpoten over een met zeil bedekte houten vloer. Het vale TL licht bescheen de formica tafels die tegen elkaar geschoven maar geen geheel wilde worden. Tweeduizendzeven, roken mocht nog. De vergadering begon onder luid gehoest van de voorzitter. Onzeker naar de ondersteuner kijkend begon hij met een opmerking over een niet geagendeerd onderwerp. "Ik hoor dat de keuken dicht moet, u heeft dat gezegd en daar zijn we het niet mee eens". Ik trok mijn gezicht naar achteren, weg uit de rookwalm. Hij vervolgde: "het eten is hier goed en dat moet zo blijven". Triomfantelijk keek hij boven zijn bril uit en legde de agenda met trillende vingers naast zich neer. De eerste vergadering met de cliëntenraad in voormalig sociaal pension Tichelaar was gestart. Tien man sterk had zich – met hulp van een professionele ondersteuner – verzameld in een kamer. Negen van hen rookten. Zware goedkope shag rolde door de bruine vingers. Bijval van de heren, ja het eten is goed, prima zelfs! Een man zat voorovergebogen en hield zijn sigaret in een kenmerkende greep vast tussen twee vingers. Zijn arm hield hij boven zijn hoofd, de rook kringelde naar boven en zocht het licht. Zijn zeggenschap verborgen in stilte. Ik beloofde de keuken voorlopig niet te sluiten en als ik dat een keer van plan zou zijn dan zou er instemming van de cliëntenraad nodig zijn. Mijn relaas werd onderbroken."Ja, ja mooie praatjes maar u sluit hem toch", riep een kale man die – gelet op zijn stemvolume – gewend was aan dovemansoren. Vermoedelijk wel op termijn riep ik – inmiddels te luid pratend – door de rook heen. De ondersteuner, niet gewend aan sigarettenrook – kreeg een wit/groene kleur op zijn gezicht en probeerde de structuur er weer in te brengen. Iedereen sprak nu over verschillende onderwerpen, de voorzitter zweeg en leek zich niet bewust van wat er gaande was. Een rookpauze inlassen was zinloos, een adempauze daarentegen zou meer soulaas bieden. 

De gebogen man bewoog, zoog traag en lang aan zijn sigaret, as viel op tafel. Hij wilde wat zeggen. Stilte. "Uuh, zullen we de agenda afwerken"? piepte de inmiddels ongezond uit zijn ogen kijkende ondersteuner. "Ja goed idee", werd er geroepen "kom op voorzitter actie!" De voorzitter hernam het woord, hij werkte twijfelend de lijst af en leek zijn kruid te hebben verschoten. Plotseling keek hij mij met felle ogen aan en kondigde zijn vertrek aan. "Ik stop ermee, zoals u weet ga ik binnenkort naar het buitenland", hij draaide aan zijn ring met daarin een bruinkleurige grote steen. Gemopper om hem heen: "daar hebben we hem weer, met zijn idiote verhalen". Het raakte hem niet. Ik wenste hem veel succes, bedankte hem voor zijn inzet en schudde hem de hand en een goede reis. Op weg naar buiten, hoorde ik "fijne avond mijnheer Schinkelshoek", de gebogen man had zijn hoofd mijn richting gedraaid. Zijn ogen keken mijn twinkelend aan, tussen zijn vingers een afgebrande sigaret. "U ook".

De keuken is vorige maand - met instemming van de cliëntenraad- gesloten. Er wordt tijdens vergaderingen niet meer gerookt. De voorzitter is niet naar het buitenland vertrokken maar korte tijd later plotseling overleden. Hij bleek een dochter te hebben.

Reacties