Er brandt een kaarsje in Den Haag
Zijn ze gek geworden?

Siroop Famel

Naar de dokter gingen we niet zo vaak. Wel naar een soort ‘onderdokter.’ Een grote man in een winkel die tussen de apotheek en de Jamin in zat. Zo herinner ik me de houten kast met daarin grote glazen potten die met hun witte etiketten achter de muur van de toonbank stonden. Planken met daarop verschillende flesjes, doosjes en flacons. De toonbank met z’n kartonnen dispensers waarin heilzame dropjes werden aangeprezen en bovenal de lucht. Een mengeling van zoethout, anijs en medicijnen. Dit alles vormde het decor van de onderdokter of de Drogist zoals die bij ons thuis steevast – netzo als bij alle andere ‘hoge functies’- met zachte stem werd uitgesproken. In dit rijtje paste ook de Dokter, de Leraar, de Tandarts en de Man van de woningbouw. Die, om een voor mij onverklaarbare reden, in het rijtje van de grote vijf was opgenomen. Vaste prik bij ons thuis was, bij een naderende verkoudheid, een lepel Siroop Famel voor het slapen gaan. Dat was een feest, zeker in vergelijking met de lepel levertraan die mijn zus en ik met succes in de ban hadden gedaan. De Drogist pakte, deze inmiddels op de lijst van verboden middelen staande, rechthoekige fles van de plank, en overhandigde die steevast met een advies over de inname. ‘Elke dag voor het slapen is afdoende.’ Zijn imponerende verschijning in de witte jas weerhielden me niet van een tochtje langs het rek met snoep dat per stuk kon worden gekocht. Een stuiver voor een dropmuis en tien cent voor een stroopsoldaat.

Er moet een samenwerkingsrelatie hebben bestaan tussen de Drogist en de Tandarts die mij als ziekenfondspatiënt met plezier hielp. Hij vulde mijn jeugdige tanden enthousiast met zwart amalgaan. Geen genoeglijk treffen aangezien verdovingen alleen nog maar bestonden voor particulier verzekerden. Dat onderscheid konden mijn zenuwen helaas niet maken. Siroop Famel, feitelijk suikerwater met Efedrine, was in elk geval geen goede aanvulling op de tandzorg en al helemaal niet heilzaam voor mijn drukke gedrag. Het bevorderde de aanmaak van adrenaline, verwijdde de bloedvaten en daardoor voelde je je minder verkouden. Een illusie, aangeprezen door een witte jas en een duur etiket.

Maar ja, wat wist je toen? Nu is alles beter, toch?

Reacties