Een doods stilleven
Sinds kort leef ik weer

De lift

Grommend laat een man in een scootmobiel zijn ergernis blijken als de lift niet snel genoeg naar beneden komt. Zijn vrolijke ronde gezicht met volle witte baard contrasteert met zijn blote onderbeen dat schuin naar rechts uitsteekt; de helft van zijn voet ontbreekt. Evenals een schoen of sok. "Gaat u gang", zei ik, een overdreven hoffelijke buiging makend. De man manoeuvreert behoedzaam de lift in en ziet zichzelf in de spiegel die de achterwand beslaat. De deuren sluiten de zo kenmerkende liftstilte in. Bij de eerste verdieping steekt de man behoedzaam zijn karretje achteruit. De geamputeerde voet schamp de deur en blijft in mijn gedachten steken. De lift kiest zijn eigen weg en gaat weer naar beneden.

De begane grond. De deur gaat open en een jonge vrouw stapt haastig in, en drukt op een knopje. Op haar handen houdt ze voor zich uit een - in plastic zak ingepakte - taartdoos. "Zo, wat te vieren" doorbreek ik de stilte. Ze kijkt me aan, haar donkere ogen beoordelen me razendsnel. "Ja ik heb een huis en dat wil ik vieren" zegt ze met een hese, donkere stem. "Goh, dat is fijn zeg, heb je er lang op moeten wachten?" En dan gebeurt het. Ze strekt haar lichaam, schudt haar haren uit haar gezicht weg kijkt me eerst in de ogen en dan naar het plastic pakje dat ze voorzichtig op haar handen draagt en zegt "Nou het duurde wel lang maar ik korter dan ik me had voorgenomen te werken aan de ellende waarin ik terecht gekomen was. Ik gaf mezelf een jaar om het goed te regelen en die shit op te lossen. Nu heb ik dan eindelijk weer een plek voor mezelf." Het signaal van de lift kondigt het bereiken van de etage aan, ze stapt bijna in draf uit, alsof ze bevrijd is van het beest dat haar jarenlang beheerste.

Een lange slungelige jongen wisselde met haar van plek, zijn getatoeĆ«erde nek stak onder zijn te grote ADO shirt uit. "Zo, ga je op stap? dan zal je eerst me mij naar de vierde moeten." "Maakt niets uit hoor, ik heb de tijd" zei hij vriendelijk en terwijl ik me omdraaide om hem gedag te zeggen bij het uitstappen zag ik hem voor de spiegel staan, onhandig zijn shirt rechttrekkend. Op de rug een nummer, een nummer van zijn held. Mijn dag is begonnen. 

Reacties