De strekkende meter
Een doods stilleven

Het is maar hoe je ernaar kijkt

Honderd jaar is niet niks en tegelijkertijd stelt het eigenlijk niet zo veel voor. Het is maar hoe je ernaar kijkt. Neem je jezelf als ijkpunt (de menselijke maat), dan is een eeuw vermoedelijk langer dan de meesten van ons zullen leven (uitzonderingen daargelaten!) en dus een hele periode. Zodra je een eeuw afzet tegen de leeftijd van de aarde zoals wetenschappers die zien, dan stelt het niet zo veel voor. Het wordt al weer anders als je de leeftijd van de aarde beziet vanuit een theologisch standpunt .

De manier waarop we kijken bepaalt wat we zien. Dat geldt ook voor het maatschappelijke vraagstuk waar de Kessler Stichting zich al honderd jaar mee bezig houdt. Zijn er daklozen die buiten hun schuld uit de rails zijn gelopen? En moeten we die met behulp van al wat er is in onze ontwikkelde samenleving helpen door ze op te vangen en te verzorgen? Of zijn er daklozen omdat we ze te weinig prikkelen om goed voor zichzelf te zorgen, en moeten we hen min of meer aan hun lot overlaten, zodat zij zelf overgaan tot actie? Is de samenleving te veel gericht op presteren en meedoen waardoor er een groep mensen is die dit niet meer volhoudt? Of besteden we te weinig aandacht aan die achterblijvers en moeten we ze blijven stimuleren? En als we dan stimuleren, doen we dat met belonen of sanctioneren? Dat zijn vragen van de huidige tijd.

Wat je ziet, wordt bepaald door hoe je kijkt. Dat geldt ook voor ‘de maatschappij’ als geheel. In de beginjaren werden zwervers of landlopers tamelijk imperatief benaderd. Ontsmetten, verplicht douchen en werken voor de kost. Nu, honderd jaar later, praten we over ‘sociaal kwetsbaren’, maken we een persoonlijk plan, zijn zwervers cliënten en benaderen we hem vanuit een methodiek waar respect, acceptatie en eigen kracht belangrijke uitgangspunten zijn. Minder verplichtingen en meer verleiden naar andere perspectieven; een mix van verschillende visies.

Honderd jaar Kessler Stichting in Den Haag. Het is een boeiende periode waarin aan de problemen van mensen die niet zo goed mee kunnen komen, niet zo veel veranderd is. Wel aan de manier waarop we tegen hen aan kijken.

Dat is mooi, net als ieders leven zou kunnen zijn.

(column uit jubileumkrant)



 

Reacties