De Blues
De strekkende meter

Zoiets moois

Twee vrouwen, tegen de vijftig, stonden voorovergebogen naast een kleine grijze oude dame die naar een foto wees. De foto stond te wachten in zijn lijstje om opgehangen te worden in de kantine. "Kijk daar is papa" zei ze en wees een man aan die aan een lange gedekte tafel zat. "Het was het Kerstdiner in 1962." Twee dochters en hun moeder bezochten me nadat een van hen me had gemaild geboren te zijn bij de Kessler. Een uitnodiging volgde. "Mijn man en ik woonden in de directeurswoning in het gebouw, hij was adjunct-directeur van het verhuisbedrijf." Ik bood koffie aan en leidde hen rond in het gebouw. Bij een foto van een slaapzaaltje met kinderbedjes stopte een van de dochters. Ze pakte een foto uit haar tas en zei "kijk dit zijn wij, we spelen hier met dezelfde pop. Op zolder speelden we ook vaak." vervolgde ze enthousiast. Hun herinneringen kwamen weer boven: de ruimtes, de tijd, de mannen en vrouwen die er destijds woonden. Weer beneden aangekomen praatten we nog wat na."Toen mijn dochter geboren werd", ze wees naar een van de vrouwen, "kwam mijn man naar me toe. Hij vroeg of ik het goed was of een van de bewoners de baby kon bekijken." Met vlammende ogen keek de tachtigjarige vrouw me aan. "Natuurlijk mocht dat. De man kwam en vroeg of hij haar mocht vasthouden. Hij had nog nooit een kindje vastgehouden in zijn leven.Toen hij haar vast hield, heeft hij haar een half uur lang vastgehouden en zwijgend naar haar gekeken. Zoiets moois had hij nog nooit meegemaakt." De vrouw draaide weg. "Het emotioneert me, vijftig jaar later nog." Ze pakte een zakdoek en droogde haar tranen. "Zoiets moois had hij nog nooit meegemaakt" herhaalde ze.

Reacties